2026
Wat het systeem niet ziet
Elke vergadering begint met een agenda. Wat er niet opstaat, komt zelden aan bod. Ons werk binnen de overheid is ingericht rond wat vooraf is gedefinieerd. Opgaven. Programma's. Functies. Budgetten. Dat is niet per ongeluk. Een systeem dat verantwoording moet afleggen, leert zichzelf te organiseren rond wat telbaar is.
Maar daarmee bouwt het ook een blinde vlek in. Want het systeem herkent alleen wat al een naam heeft. Wat nog zoekt naar taal, een verband dat nog niet is gelegd, een vraag die een gesprek kantelt, een richting die zich nog niet laat plannen — bestaat voor het systeem simpelweg niet. Niet omdat niemand het ziet. Maar omdat het zich niet laat verantwoorden.
Wat nog zoekt naar taal, bestaat voor het systeem simpelweg niet. Niet omdat niemand het ziet. Maar omdat het zich niet laat verantwoorden.
Dit is geen pleidooi voor minder structuur. Het is een vraag over wat we kwijtraken als structuur het enige is wat we zien. Want de overheid staat voor vraagstukken die zich niet laten oplossen met wat we al weten.
Die vragen hebben mensen nodig die bewegen waar het nog open is. Zijn we ingericht om die mensen te herkennen? Of filteren we ze er stilletjes uit?